مجله شناخت، رفتار، یادگیری 2 پیاپی ۵ 2025 05 16 The Relationship Between Perceived Parenting Style and Learning Motivation Based on the Mediating Role of Self-Efficacy Beliefs Among University Students رابطه سبك فرزندپروري ادراك شده با انگيزش يادگيري براساس نقش ميانجي باورهاي خودكارآمدي در دانشجويان 1 12 10.61838/jcbl.2.1.11 FA ملوک طهماسبی کارشناسی ارشد روانشناسی تربیتی موسسه اموزش عالی غیر انتفاعی هشت بهشت، اصفهان، ایران. مهناز عدالت پناه استادیار، گروه روانشناسی، موسسه اموزش عالی غیر انتفاعی هشت بهشت، اصفهان، ایران. Journal Article 2025 04 02 <p>The present study aimed to examine the relationship between perceived parenting styles and students' learning motivation based on the mediating role of self-efficacy beliefs. This was a descriptive-correlational study using structural equation modeling (SEM). The statistical population consisted of all students of the Faculty of Psychology and Educational Sciences at the University of Isfahan during the first semester of the 2023–2024 academic year. Using convenience sampling, 320 questionnaires were distributed, of which 303 were valid for analysis. Data were collected using Baumrind’s Parenting Style Questionnaire, the Learning Motivation Questionnaire by Tuan et al. (2005), and the General Self-Efficacy Scale by Schwarzer and Jerusalem. Data analysis was conducted using SPSS-26 and AMOS. SEM results revealed that the authoritative parenting style had both direct and indirect positive effects on learning motivation (total effect = 0.192), while the permissive style had a negative effect (total effect = -0.107). The authoritarian style showed a direct positive but weak indirect effect (total effect = 0.180). Self-efficacy significantly mediated the relationship between parenting styles and learning motivation, as the authoritative style improved motivation through increased self-efficacy (indirect effect = 0.070). The findings indicate that the authoritative parenting style enhances learning motivation by reinforcing self-efficacy beliefs, whereas the permissive style hinders this process. Promoting authoritative parenting approaches and developing programs to boost self-efficacy in students can contribute to improving learning quality and educational outcomes.</p> <p>هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه میان سبک‌های فرزندپروری ادراک‌شده و انگیزش یادگیری دانشجویان با تأکید بر نقش میانجی باورهای خودکارآمدی بود. این پژوهش از نوع توصیفی-همبستگی و مبتنی بر مدل‌یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل کلیه دانشجویان دانشکده روان‌شناسی و علوم تربیتی دانشگاه اصفهان در نیمسال اول ۱۴۰۲ بود. با استفاده از روش نمونه‌گیری در دسترس، تعداد ۳۲۰ پرسشنامه توزیع شد که در نهایت ۳۰۳ پرسشنامه قابل تحلیل گردید. ابزارهای گردآوری داده‌ها شامل پرسشنامه سبک‌های فرزندپروری بامریند، پرسشنامه انگیزش یادگیری توان و همکاران (۲۰۰۵) و مقیاس خودکارآمدی عمومی شوارتزر و جروسلم بود. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS-26 و AMOS تحلیل شدند. نتایج مدل معادلات ساختاری نشان داد که سبک فرزندپروری مقتدرانه دارای اثر مستقیم و غیرمستقیم مثبت بر انگیزش یادگیری است (اثر کل = 0.192)، در حالی که سبک سهل‌گیرانه اثر منفی بر انگیزش داشت (اثر کل = -0.107). همچنین سبک استبدادی دارای اثر مستقیم مثبت ولی با واسطه‌گری ضعیف بر انگیزش بود (اثر کل = 0.180). خودکارآمدی نقش میانجی معناداری در رابطه میان سبک‌های فرزندپروری و انگیزش یادگیری ایفا کرد، به‌گونه‌ای که سبک مقتدرانه به‌واسطه افزایش خودکارآمدی، انگیزش یادگیری را ارتقا می‌دهد (اثر غیرمستقیم = 0.070). نتایج پژوهش حاکی از آن است که سبک فرزندپروری مقتدرانه با تقویت باورهای خودکارآمدی می‌تواند نقش مؤثری در افزایش انگیزش یادگیری دانشجویان ایفا کند، در حالی‌که سبک سهل‌گیرانه موجب تضعیف این فرایند می‌شود. تقویت سبک‌های والدگری مقتدرانه و برنامه‌ریزی برای ارتقای خودکارآمدی در دانشجویان می‌تواند به ارتقاء کیفیت آموزشی و یادگیری منجر شود.</p> https://journalcbl.com/index.php/jcbl/article/download/170/114