مجله شناخت، رفتار، یادگیری 2 پیاپی 7 1404 07 01 Validation of the Model of the Impact of School-Based Curriculum Planning on Academic Self-Efficacy with the Mediating Role of Decentering اعتبارسنجی مدل تأثیر برنامه‌ریزی درسی مدرسه‌محور بر خودکارآمدی تحصیلی با میانجی‌گری تمرکززدایی 1 14 10.61838/jcbl.263 FA رمضانعلی غلامي متکی گروه علوم تربیتی، واحد بابل، دانشگاه آزاد اسلامی ، بابل، ایران بابک حسین زاده گروه علوم تربیتی، واحد بابل، دانشگاه آزاد اسلامی ، بابل، ایران سیده زهرا حسینی درونکلائی گروه علوم تربیتی، واحد بابل، دانشگاه آزاد اسلامی، بابل،ایران Journal Article 1404/02/21 <p class="ABSTRACT" style="line-height: 115%;">The aim of this study was to validate a model examining the effect of school-based curriculum planning on students’ academic self-efficacy with the mediating role of decentering. This quantitative study employed structural equation modeling. The statistical population consisted of principals, teachers, and students in public and private high schools in Mazandaran Province. In the first phase, 60 principals and 180 teachers completed the school-based curriculum planning questionnaire, and in the second phase, 950 students responded to the Morgan and Jinks Academic Self-Efficacy Scale. Stratified random sampling was applied, and data were analyzed using AMOS software. The results revealed that all relationships among the main variables were statistically significant. The dimensions of curriculum design, implementation, and evaluation had positive and significant effects on decentering, while these dimensions also directly and indirectly influenced academic self-efficacy. Decentering exerted a significant positive effect on academic self-efficacy. Model fit indices (CMIN/DF=2.47, RMSEA=0.058, CFI=0.940, GFI=0.936) confirmed that the proposed model had a satisfactory fit. Findings suggest that school-based curriculum planning plays a critical role in enhancing academic self-efficacy, and this relationship is strengthened by decentering. Granting greater autonomy to schools in designing, implementing, and evaluating curricula can improve both educational quality and students’ perceptions of their academic competence.</p> <p class="a" dir="RTL"><span lang="AR-SA">هدف پژوهش حاضر اعتبارسنجی مدلی است که در آن تأثیر ابعاد برنامه‌ریزی درسی مدرسه‌محور بر خودکارآمدی تحصیلی دانش‌آموزان با نقش میانجی تمرکززدایی بررسی می‌شود. پژوهش حاضر به روش کمی و با استفاده از مدلسازی معادلات ساختاری انجام شد. جامعه آماری شامل مدیران، معلمان و دانش‌آموزان دبیرستان‌های دولتی و غیردولتی استان مازندران بود. در مرحله نخست، 60 مدیر و 180 معلم به پرسشنامه برنامه‌ریزی درسی مدرسه‌محور پاسخ دادند و در مرحله دوم 950 دانش‌آموز پرسشنامه خودکارآمدی تحصیلی مورگان و جینکز را تکمیل کردند. نمونه‌گیری به روش تصادفی طبقه‌ای و داده‌ها با نرم‌افزار </span><span dir="LTR">AMOS</span><span lang="AR-SA"> تحلیل شدند. نتایج تحلیل‌ها نشان داد تمامی روابط بین متغیرهای اصلی پژوهش معنادار است. ابعاد طراحی، اجرا و ارزشیابی برنامه درسی اثر مثبت و معناداری بر تمرکززدایی داشتند. همچنین، این ابعاد به شکل مستقیم و غیرمستقیم بر خودکارآمدی تحصیلی دانش‌آموزان تأثیرگذار بودند. تمرکززدایی نیز اثر مثبت و معناداری بر خودکارآمدی تحصیلی داشت. شاخص‌های برازش مدل (</span><span dir="LTR">CMIN/DF=2.47</span><span lang="AR-SA">، </span><span dir="LTR">RMSEA=0.058</span><span lang="AR-SA">، </span><span dir="LTR">CFI=0.940</span><span lang="AR-SA">، </span><span dir="LTR">GFI=0.936</span><span lang="AR-SA">) نشان داد که الگوی پیشنهادی از برازش مطلوبی برخوردار است. یافته‌ها نشان می‌دهد برنامه‌ریزی درسی مدرسه‌محور می‌تواند نقش مؤثری در ارتقای خودکارآمدی تحصیلی ایفا کند و این رابطه از طریق تمرکززدایی تقویت می‌شود. بنابراین، واگذاری اختیارات بیشتر به مدارس در حوزه طراحی، اجرا و ارزشیابی برنامه‌های درسی می‌تواند کیفیت آموزش و احساس کارآمدی دانش‌آموزان را افزایش دهد.</span></p> https://journalcbl.com/index.php/jcbl/article/download/263/161